Jezelf zijn

Een grote groep mensen diende zich aan midden op straat. Het liep voorbij, vrijwel geruisloos als een rouwstoet. Zonder grote borden met teksten erop of met uniformen.

 

 Een vriend van mij op school, vertelde dat je er zo bij kon aansluiten. Gratis aanmelden zonder iets te kunnen. Geen enkele kwalificatie, diploma, contributie of certificaat.

 

 Een bijzonder fenomeen omdat het bijna niet voor te stellen is. Een plek waar je met plezier naartoe gaat, waar je alles kunt krijgen zonder ook maar iets te doen. Dit moest ik zien! Ik moest er naartoe, het klonk zo ongeloofwaardig, alsof het een flauwe grap was.

 

 Mijn stoute schoenen aangetrokken, klein beetje gespannen over datgene wat mij zou kunnen overkomen. Ze liepen al verderop in de straat. Ik haastte mij en zag de laatste mensen links de hoek om lopen. Het voelde als te laat komen op een belangrijke afspraak. Een soort schuldgevoel dat nergens op was gebaseerd. Toch liep ik flink door met grote passen. Bij elk stap dichterbij een stukje verzet. Het onbekende waar ik zo naar uit keek en voor waakte. Dichterbij leken ze eigenlijk heel normaal. Geen bijzondere kledij, zowel mannen als vrouwen en alle leeftijden vertegenwoordigd. Mijn hart ging tekeer als een malle maar ik werd betoverd door iets. Een waarachtigheid waar angst nooit bestaat.

 

 Ik wist niet wat maar het was een gevoel waar ik nog niet eerder mee in aanraking was gekomen.Een kort moment dat aan mij voorbij ging, te snel om te bevatten. Toen ik aansloot achteraan kreeg ik een knikje van een oude man. Hoo stop! zei hij, en iedereen bleef staan. De hele straat keek en zag dat ik erbij wilde horen.Ik stond stil. Respectvol werd ik door iedereen begroet en sommigen gaven mij een hand of raakte mij kort aan. Ik werd niet nerveus, maar kalm en bedeesd. Alsof het scherpe randje er nu al vanaf was. Er kwam iemand naar voren om mij te verwelkomen. Hij keek mij aan als een oude bekende, vertrouwd en gemeend. Hij zei: Welkom, je kunt hier jezelf zijn. Geen idee wat dat eigenlijk was, maar toen ik ietswat beduusd met de groep meeliep, wist ik dat het geen vreemde sekte of religie was. Het klopte gek genoeg precies zoals ik had verwacht. Verderop kwam een meisje aangelopen, ook nieuw en van mijn leeftijd. Wederom bleef iedereen staan, ditmaal riep een vrouw iedereen de halt toe. Ze liep vlak naast mij en wendde zich tot haar. Het meisje kwam ook in een moment tot rust en sloot zich makkelijk aan bij de rest van de groep. Als een natuurlijk geheel dat vanzelf bijeen kwam. Geen vragen, verwachtingen of voorwaarden. Je was er gewoon.

 

 

 Je was jezelf waardoor het vanzelf ging.