De triestheid der dingen

Langs het raam scheuren auto´'s, fietsers en vrachtwagens in een moordend tempo. Een vrouw wordt met haar baby achterop bijna ten val gebracht door een groepje tieners die niet wilden wijken. Er is geen haast, er heerst gekte. De gekte is niet alleen in het centrum voltrokken maar ook een feit in de buitenwijken van de stad. De race is nog lang niet ten einde. Een race die niemand gaat winnen en duurt zolang men er nog in wil geloven.


Het alledaagse levensritme is flink toegenomen. Hollen of stilstaan. De triestheid zit hem in de blik van een ander. Gespannenheid met een blik op oneindig terwijl het einde soms al nabij is. Maar wanneer stopt deze ratrace? Men ziet alleen nog het saldo en de mogelijke consequenties voor ogen. Echt kijken is men al verleerd in de kindertijd. Je mag het ze niet eens kwalijk nemen, wel observeren en met een respectvolle benadering benoemen wat er gezien wordt. Je hoopt dan maar dat er voor hen die nog tijd voor je maken, er iets van begrijpen.


Ik aanschouw honderden mensen die hun uiterste best doen om hun eigen bestaan te redden. De touwtjes aan elkaar knopen of een ander aftroeven lijkt de norm.
Wanneer je iemand vraagt hoe het gaat, krijg je steevast: Druk! te horen. Druk is het nieuwe ‘lekker werken’ geworden. En druk moet ook,  want je zal maar genieten van de stilte, een muziekstuk of een ontroerende film. Wat ben je nu aan het doen? Een vraag de ik van Facebook dagelijks op mijn tijdlijn zie verschijnen.

 

De meetlat waar iedereen aan moet voldoen is tegelijkertijd een uitnodiging om zelfstandig nadenken te verwerpen. Zonder dat het kind ervoor kiest, staat het al online nadat het zich ongeveer 9 maanden aan zijn moeder wist vast te klampen. Dat moet toch kunnen? Dat is toch gewoon leuk. Zonder dat men weet waar het zich in stort of mee inlaat wordt de mens aangestuurd door de buitenwereld.


De schijnwerkelijkheid die er niet toe doet wanneer jij een dag ziek bent, een burn-out hebt of je afzondert van alles dat is. Wanneer je de deur uit gaat, het tempo van het levensritme weer inzet, proef je de gekte. De onverschilligheid, de triestheid der dingen. Een stapje terug is in deze razende tijd een grote stap vooruit. Beschouwend achter mijn raam voel ik mij onbegrepen als een volwassene in een grote kleuterklas.