De marathon

Vraag niet naar de waarheid, maar vraag naar beleefdheden. Wie de mens wil kennen weet hoe het spel gespeeld moet worden. Een complexiteit die je niet voor mogelijk houdt bij een eerste ontmoeting. Gul en geliefd, onbezorgd en een mooie lach. Maar toch gaat het zo. Om de tuin heen leiden is veiliger en makkelijker dan direct binnendoor. Een samenspel van strikt ingestudeerde formaliteiten zorgt voor onduidelijkheid. Zuiver en oprecht antwoorden, kwetsbaar zijn zoals je bent, voelt bijna als een zonde in dit schouwspel. Een dans van woorden en gebaren van wegwuiven en afwimpelen. 

 

Hoe heeft het zover kunnen komen dat wij onszelf, dan wel de ander, niet meer mogen leren kennen? Hebben we de dwaling omarmd? Hunkeren we naar onverschilligheid en onwetendheid of is er diep in ons een waakvlam die altijd aan staat? Ik weet zeker dat elk mens dat wel weet. Maar uitspreken of tonen is een vergeten episode van zijn ware potentieel. Het is goed zoals je bent, vergeet verdriet, schaamte of status maar durf te zijn wie je hoort te zijn. Niet alleen in je dromen maar ook in het echte leven, zonder schroom is de schoonheid van echt zijn onoverwinnelijk op de onbegrepen zielen. Zij die ogenschijnlijk nog niet weten. Laat ze.

Was het leven een marathon dan was er tenminste een duidelijk verhaal. Nu legt men zich erbij neer dat het de finish haalt, niet wetende waarvoor en wat daarna. Wanneer je meedoet aan een hardloopwedstrijd, weet je altijd waar je naartoe gaat rennen. Meestal zit er ook een persoonlijk doel aan verbonden, een persoonlijk record of een verloren weddenschap zodat je nog een reden hebt om van a naar b te geraken. 

 

Als mensen op aarde lopen wij ook in een hardloopwedstrijd, maar dan het liefst niet in de 5e versnelling naar de finish. Als je belangstellend aan zo’n mens vraagt, wat kom jij hier precies doen? Wat is jouw “Dharma” taak? Dan krijg je een verzuurd en onverschillig gezicht die beweert dat “wij dat niet weten” en of ik a.u.b. niet beter over leuke onderwerpen zou willen praten, want ik heb het al druk genoeg (met rennen…) De vraag waarom we zo hard rennen, wat je komt doen en waarom, is ondergeschikt aan het wedstrijdformulier, de levensverzekering of erfenis en iedereen gaat ermee akkoord.

 

Je hoort wel eens mensen die beweren dat ze geleefd worden. Men vergeet dan wel dat ze daar zelf volledig mee instemmen op het moment dat dit zo blijkt te zijn. Bij de de vraag wat “leven” is weet men vaak geen raad. Geleefd worden is makkelijk, misschien zelfs vertrouwd, maar zelf leven? Hoe definiëren we dat fenomeen? Is het ademhalen en doorgaan als een kip zonder kop? Of is het misschien iets dat meer betekenis in zich draagt? Wellicht een iets te grote stap voor iemand zonder echte schoenen.