Coronahufter zonder mondkapje

 

Sinds 1 december is er een mondkapjesplicht in Nederland. Een ingrijpende beslissing van het kabinet omdat dit ervoor zorgt dat mensen in een andere wereld terechtkomen. De wereld van angst, paniek en vervreemding met een nieuw straatbeeld. In augustus heb ik nog kunnen genieten van een 10-daagse vakantie op Kreta, waarvoor ik ook een mondkapje diende te dragen in het vliegtuig.

De stewardessen van het vliegtuig hielpen mij vriendelijk herinneren aan het feit dat ik het mondkapje wel over mijn neus moest blijven dragen. Anders zou het niet afdoende zijn volgens hun.

 

We zijn nu een aantal maanden verder waarin we meer te weten zijn gekomen over de werking van mondkapjes. Toen ik op Kreta zat was er al veel bekend over de schijnveiligheid van de maskers en dat er meer aangestuurd zou worden op gedragsbeïnvloeding dan dat er werkelijk sprake is van meer veiligheid.

 

The World Health Organisation (WHO), RIVM en minister van Volksgezondheid Hugo de Jonge waren het unaniem met elkaar eens: mondkapjes werken niet.

 

Er is inmiddels genoeg bewijs, maar toch stuurt het kabinet aan op het dragen van de maskers. Dit betekent dat er een ander motief achter zit dan de veiligheid die het zou moeten bieden.

 

In dit interview met Flavio Pasquino vertelt Immunoloog Dr Ir. Carla Peeters dat er onlangs een nieuwe Deense studie is gedaan naar de werking van mondkapjes. Ook hierin kwam naar voren dat de mondkapjes niet werken. Dit geldt ook voor de medische mondkapjes.

 

Voor mij is de informatie duidelijk, maar voor mijn omgeving zijn feiten lastig te accepteren. Sinds 1 december loop ik door de supermarkt zonder mondkapje. Ik vind het niet stoer of leuk om te doen. Maar ik ben een mens met een geweten en een gevoelsleven waarin ik zeker weet dat deze maatregel absoluut niet gerechtvaardigd is.  Niet uit protest, niet uit boosheid, maar omdat ik trouw ben aan mijzelf en aan feitelijke informatie. Het voelt niet goed, er is een ander motief dan gezondheid en dat zorgt ervoor dat ik dit niet kan doen. Het kost mij ook moeite om naar de supermarkt te gaan omdat ik zie dat veel mensen zijn gezwicht voor de groepsdruk. Argumenten als: “ik zie dat iedereen het draagt, dan doe ik het ook maar” krijg je dan te horen. Of: “Ik heb geen zin in gezeur of dat mensen mij aanstaren”.

 

Er zijn vast mensen die soms boos naar mij kijken. Alsof ik er nu voor zorg dat er meer besmettingen ontstaan. De mensen die dit serieus denken adviseer ik om eens te luisteren naar Maurice de Hond en zijn verschillende interviews en artikelen waarin het verspreiden van virussen wordt uitgelegd. Er is al veel onderzoek gedaan naar de overdraagbaarheid van het virus middels voorwerpen.

 

Volgens journalist en columnist van de Telegraaf Larissa Pans ben ik een coronahufter. In haar column haalde ze flink uit naar de oorzaak van de oplopende besmettingen. Dat zijn namelijk de mensen die zich niet aan de maatregelen houden. Voor een journalist, die het kritisch denkvermogen zou moeten beheersen, was het nogal ongenuanceerd en vooral kritiekloos op het beleid dat het kabinet uitvoert. Ik heb haar gevraagd via Twitter of ze met mij in gesprek wil over haar uitgesproken mening in een podcast. (Nog geen reactie)

 

De besmettingen lopen zonder twijfel op in korte tijd, daar is geen ontkennen aan. Ook niet aan de zeer onbetrouwbare PCR-test die ervoor zorgt dat er mensen positief getest worden waardoor het aantal besmettingen snel oploopt. Ook hier is al veel informatie over te vinden. De uitvinder van de PCR- test (Kary Mullis) maakt zelfs persoonlijk duidelijk dat je met de test niet kunt aantonen of je ziek bent. Heel bijzonder dat je dit soort zaken niet meeneemt voordat je mensen wegzet in een agressieve column als “coronahufter”. Maar goed, een schuldige aanwijzen is natuurlijk wel lekker in deze ingewikkelde tijd. Daar ben ik het wel mee eens. Maar dan moet je wel beter je huiswerk doen.